اين بـانوی داستان سرا در هشتم ارديبهشت 1300 در شهر شيراز به دنيا آمد. پدرش محمد علی دانشور (احياالسلطنه) بود همان كسی كه سيمين در رمان سووشن به نام دكتر عبداله خان ياد ميكند. احياالسلطنه مردي با فرهنگ و ادب بود و عضو گروه حافظيون كه شب‌های جمعه به سر مزار حافظ جمع می شدند و ياد حافظ را زنده نگه مي داشتند. مادر سيمين قمرالسلطنه حکمت (مدیر هنرستان دخترانه و نقاش) بانویي شاعر و هنرمند كه نقاشی را به فرزندانش می ‌آموخت . سيمين دانشور در مورد مادرش و روز تولدش گله ميكند: ” هميشه و همه جا نام مادر و روز تولدم اشتباه چاپ شده است.“
تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را مدرسۀ انگلیسی مهرآیین به پایان رساند و درامتحان نهایی دیپلم شاگرد اول کل کشور شد. سپس برای ادامۀ تحصیل در رشته ی ادبیات فارسی به دانشکده ی ادبیات دانشگاه تهران رفت. دانشور ، پس از مرگ پدرش در شمسی، شروع به مقاله‌نویسی برای رادیو تهران و روزنامۀ ایران کرد، با نام مستعار شیرازی بی‌نام.
در ۱۳۲۷ مجموعه داستان کوتاه آتش خاموش را منتشر کرد که اولین مجموعه ی داستانی است که به قلم زنی ایرانی چاپ شده است. مشوق دانشور در داستان‌نویسی استاد راهنمای وی، وصادق هدایت بودند. در همین سال در پی رفت و آمد بین شیراز و تهران با جلال آل‌احمدآشنا شد.در ۱۳۲۸با مدرک دکتری ادبیات فارسی از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد. عنوان رسالۀ وی «علم‌الجمال و جمال در ادبیات فارسی تا قرن هفتم» و در مورد زيبايي شناسي بود (با راهنمایی فاطمه سیاح و بدیع‌الزمان فروزانفر). او در این دروه اگر چه از حضور استادان بزرگ ادبیات فارسی این مرز و بوم همچون معین و خانلری و فروزانفر بهره جست ،اما در شیوه کمتر از آنها پیروی نمود. که خودش دلیل چرایی را این گونه میگوید:  ما همسایه نیما بودیم. سال بعد، در۱۳۲۹ با وجود مخالفت خانوادۀ جلال، با وی ازدواج کرد. دکتر دانشور در به دانشگاه استنفورد رفت و در آنجا دو سال در رشتۀ زیبایی‌شناسی تحصیل کرد و درجه فوق دکتری تخصصی در رشتۀ زیبا شناسی رااز این دانشگاه اخذ کرد . در این مدت دو داستان کوتاه که به زبان انگلیسی نوشته بود در ایالات متحده چاپ شد.
پس از برگشتن به ایران ، در هنرستان هنرهای زیبا به تدریس پرداخت تا این که در سال ۱۳۳۸استاد دانشگاه تهران در رشتۀ باستان‌شناسی و تاریخ هنر شد. اندکی پیش از مرگ آل‌احمد در ۱۳۴۸، رمان سَووشون را منتشر کرد، که از جملۀ پرفروش‌ترین رمان‌های معاصر است. در سال ۱۳۵9 به درخواست خود از دانشگاه تهران بازنشسته شد.

زنان آثار او ارزش های پذیرفته شده جامعه را مورد پرسش قرار می دهند و به ارزش های دنیای مردانه با دیده تردید می نگرند. طراحی و تصویرسازی از آدم های عادی و دغدغه هایشان و توجه به اسطوره های ملی و قومی در کنار پرداختن به تضادهای انسان معاصر از ویژگی بارز آثار سیمین دانشور است.
از ترجمه های او می توان به «سرباز شکلاتی» برنارد شاو (۱۳۲۸)، «باغ آلبالو» و «دشمنان» از آنتوان چخوف (۱۳۳۱)، «بئاتریس» از شنیتسلر و «رمز موفق زیستن» از دیل کارنگی (۱۳۳۲)، «کمدی انسانی» ویلیام سارویان و «داغ ننگ» از ناتانیل هارتون (۱۳۳۴)،«همراه آفتاب»(۱۳۷۷) و «بنال وطن» از آلن پیتون (۱۳۵۱) اشاره کرد. «به کی سلام کنم؟ »(۱۳۵۹)، «غروب جلال» (۱۳۶۰)، «ماه عسل آفتابی» (داستان های ملل مختل(۱۳۶۲)، «شناخت و تحسین هنر» (مجموعه مقالات) (۱۳۷۵)، «از پرنده های مهاجر بپرس» (۱۳۷۶) و «ساربان سرگردان» نیز از جمله تالیفات دانشور است. قرار است ترجمه اسپانیولی داستان «مار و مرد» از مجموعه «به کی سلام کنم؟» به همراه شرح حالی از این داستان نویس پیشکسوت منتشر شود.

یه مصاحبه از سیمین دانشور؛ اگر چه زیاده ولی واقعا ازرش خوندن داره رو ادامه مطلب کلیک کنین