پرنده با پرواز معنی می شود
و دریا با موج هایش
هرگز مباد روزی که
پرنده ، پروازش را
دریا موج هایش را

 و من

خاطراتم را
خاطرات تلخ و شیرین را
فراموش کنم .

طراوت نبی پور

جبرئیل از آسمان به زمین آمد ، تا پیام و سلام را به رسول خدا (ص) ابلاغ کند وبگوید : « به راستی که علی در نزد تو به منزله ی هارون در نزد موسی است ، پس نام کودک را به نام پسر هارون نامگذاری بنمــا .»
رسول خدا (ص) پرسید : نام پسر هارون چیست ؟ جبرئیل امین عرض کرد : « شُبر » فرمود : زبان من عربی است ! گفت نامش را حسن بگذار .
پیامبر حسن را در دامان گرفت و پس از اینکه اذان و اقامه را در گوش راست و چپش گفت ؛ او را با این دعا تعویذ فرمود : «شما را پناه میدهم به کلمات تامّه و کامله ی پروردگار از هر شیطان بدخواهی و از هر چشم زخمی . »

میلاد کریم اهل بیت ، امام حسن مجتبی (س) گرامی باد .

تکه ای از آسمان

در واکن و به این قفس مرده جان بده
دیوارها و فاصله ها را تکان بده
تا باورت کنند چو فواره ای بلند
خود را به تشنگان تماشا نشان بده
بر هر چه قاب پنجره ی رو به آفتاب
سهمی ز نور ، تکه ای از آسمان بده
ما را ز دست زندگی به امان بگیر
ما را به دست حادثه ای ناگهان بده
« زین خلق پر شکایت گریان شدم  ملول »
این سفره های واشده را آب و نان بده

عبدالجبار کاکایی

یک تولد دیگر : چهار سال است که دیگر جزئی از من شده ، گاهی حتی اگر چند ساعتی از او بی خبر باشم ، گیج و منگ انگار که گمشده ای بزرگ داشته باشم به دنبالش می گرد م . روزی که شروع کردم اصلاَ فکرش را نمیکردم روزی اینگونه مرا به خود وابسته کند . حالا دیگر خیلی از دوستان مجازی مرا با نام اوست که می شناسند . نام او ترمه ، همان که امروز چهار سالش تمام و پا به دنیای پنج سالگی میگذارد .

از همه دوستان که همراهی ام میکنند تشکر میکنم . از فقیر ، بنده ی عشق ، رهنما ، باران ،حریم دل ، دکتر فومنی (که الان مدتهاست که ایران نیست) ، نازنین و همه دوستان عزیزی که در این مدت از راهنمایی و نظراتشان کمال استفاده را بردم ، قدردانی میکنم و امیدوارم که این دوستی ها مستدام بماند .

پنهان شدی و در کلماتم رها شدی

با من رفیق بودی و از من جدا شدی

دیر آمدی به خاطرم ای نام ناشناس

با من چه دیر دوست شدی ، آشنا شدی

روی لبم نشستی و من از تو بی خبر

چیزی شبیه بوسه ، شبیه دعا شدی

زیبایی ات به رنگ صدا و سکوت بود

در گل سکوت کردی و در من صدا شدی

رویای فاتحانه ی یک قلب ناامید

پایان عاشقانه ی یک ماجرا شدی

عبدالجبار کاکایی

بدون ربط با موضوع : نیمه ی پنهان ماه ، که این روزها از شبکه ی دوم سیما پخش می شود ، از آن برنامه هایی ست که خلا اش در میان برنامه های صدا و سیما احساس می شد . من راستش با دیدن این برنامه که هنوز دو سه قسمت اش بیشتر پخش نشده تحت تاثیر قرار گرفته ام . نام این برنامه ی تلویزیونی برگرفته از مجموعه کتبی ست با همین نام ؛ منتشر شده توسط حوزه هنری . من پیشتر با این مجموعه از طریق وبلاگ آهستان + و + آشنا شدم ولی متاسفانه هنوز نتوانستم کتب را تهیه کنم . البته با کتابهایی از این قبیل آشنایی دارم و تاحدودی مطالعه دارم .به همه دوستان توصیه میکنم تا به تماشای این برنامه بنشینند . من که حسابی به آن حال و هوا غبطه می خورم .

شقایق بهرامی

رجب نام رودی است در بهشت که آب آن از شیر سفید‌تر است و از عسل شیرین تر و چون بنده‌ای در این ماه روزه بگیرد خداوند از آن نهر بدو می‌نوشاند.

ای ماه رجب مرا به خود راه بده
راهي تو نشان بسوی آن ماه بده

ای ماه رجب بحق باقر اذنم
بهر رمضان و شهر الله بده

ای ماه رجب تو سوز زینب داری
از سوز دلش بیا به خود آه بده

پس یاس بهار فاطمی كی آید
ما را تو رها زان غم جانکاه بده

ای ماه رجب بحق هادی بر من
دوری ز گناه و دل آگاه بده

ای ماه رجب جود جوادی داری
یك جرعه به من بجان آن شاه بده

ای ماه رجب تو شهر حیدر هستی
از باب علی مرا به خود راه بده

رغائب جمع رغیبه است یعنی بخششی بزرگ و شب رغائب، یعنی شب بخشش‌های بزرگ و آن اولین شب جمعه هر ماه رجب است .

دو روزی می شود که برادرم علی و دوستم جواد رفته اند خدمت سربازی . علی که نیست خانه سوت و کور شده ، از آن طرف دلم برای همه ی حرف زدن های  پشت تلفن حین پیاده روی های ِ دم غروب با جواد تنگ شده . حدس می زنم در این دو  روز فحش خورشان ملس شده ، دنیای جدید ، با دوستان جدید را تجربه می کنند و حالا افسوس خیلی چیزها را می خورند .برای علی برادرم و دوستم جواد آرزوی موفقیت و سلامتی دارم .

یادش بخیر عکس بالا : «بدون ترتیب : امیررضا ، من و مرتضی و جواد و مجید » ترم آخر بود ، امیررضا یک دوربین آورد دانشگاه ، اصرار داشت که با همدیگر عکس بگیریم .آن روز شاید زیاد این اصرار کردنش را درک نکردم ولی امروز که به آنها نگاه می کنم خاطره های تلخ و شیرین زیادی در ذهنم زنده می شوند . آدم های این عکس الان هر کدام جایی سرشان گرم است ؛ با مجید زیاد صمیمی نبودیم اون روز همینطوری اتفاقی آمد ما هم گفتیم وایسا با هم عکس بگیریم ، احتمالا الان او هم مشغول خدمت سربازی ست . امیررضا این روزا سرش گرمِ خانواده ی تازه تشکیل داده اش است . مرتضی تقریبا یکسالی هست که رفته خدمت و خبر دارم بنده ی خدا این روزها ده دوازده روزی سر قضیه ی همین درگیری ها آماده باش خورده بود. جواد هم که گفتم دو روزیست رفته خدمت . البته انسان خارق العاده ای به نام بهنام هم وجود دارد که روحش در این عکس همواره مرا قلقلک میدهد ، او هم دوسالی می شود رفته  است به زادگاهش ، یکی از شهرهای جنوبی. حالا ما ماندیم و وبلاگ مان . اینها را اینجا نوشتم که بدانند همچنان دوستشان دارم و همیشه به یادشان هستم .

خدا عاقبت به خیرمان کند

پی نوشت : شاعر شعر را نمی شناسم اما از اینجا شعر را برداشتم | این روزهای سرشار از معنویت را دریابیم شاید دیگر فرصتی نباشد، صمیمانه از دوستان التماس دعا دارم .فراموشمان نکنید .

چند روزی نیستم ...

مگر می توان پهلوی تو بود و شکسته نبود ؟

حمید رضا شکارسری

صدایی به رنگ صدای تو نیست
بجز عشق، نامی برای تو نیست
شب و روز تصویر موعود من
در آیینه جز چشم های تو نیست
تن جاده از رفتنت جان گرفت
رگِ راه جز رد پای تو نیست
مزار تو بی مرز و بی انتهاست
تو پاکی و این خاک جای تو نیست
به تشیع زخم تو آمد بهار
که جز سبز، رخت عزای تو نیست
کسی کز پی اهل مرهم رود
دگر شیعه زخم های تو نیست
به آن زخم های مقدس قسم
که جز زخم، مرهم برای تو نیست

قیصر امین پور

تا کنون بغضی شکسته دیده ای؟
مادری از پا نشسته دیده ای؟

تاکنون سرّ نهفته داشتی؟
ماجراهای نگفته داشتی؟

تاکنون دریای ماتم دیده ای ؟
مادرت را با قدّ خم دیده ای ؟

داشتی در سینه آهی دردناک ؟
مادرت را دیده ای بر روی خاک ؟

تا کنون بودی عصای مادرت ؟
از مصیبت خاک ریزی بر سرت ؟

مادرت را سوی خانه برده ای ؟
گوشواره ، دانه دانه دیده ای ؟

دیده ها از اشک و خون پُر دیده ای ؟
خاک کوچه روی چادر دیده ای ؟

شهادت بانوی آب و آینه حضرت فاطمه زهرا (س) را به همه دوستان تسلیت عرض می کنم  .

ای مهربانتر از برگ در بوسه های باران
بیداری ستاره در چشم جویباران
آیینه نگاهت پیوند صبح وساحل
لبخند گاهگاهت صبح ستاره باران
بازآ در هوایت خاموشی جنونم
فریادها برانگیخت از سنگ کوهساران
ای جویبار جاری زین سایه برگ مگریز
کاینگونه فرصت از کف دادند بیشماران
گفتی به روزگاری مهری نشسته گفتم
بیرون نمی توان کرد حتی به روزگاران
بیگانگی زحد رفت ای آشنا مپرهیز
زین عاشق پشیمان سر خیل شرمساران
پیش از من وتوبسیار بودند و نقش بستند
دیوار زندگی را زین گونه یادگاران
وین نغمه محبت بعد از من و تو مانَد
تا در زمانه باقیست آواز باد و باران

پی نوشت : اینجا اینقدر بارون میاد که نمیشه درباره چیز دیگه ای نوشت .صبح که پاشدم بارون میومد ، بعد از ظهر هوا باز شد و ابرها اینقدر کنار رفتن که برفِ کبودِ روی قله رو براحتی میشد دید . اما از دمِ غروبی تا حالا یه ریز داره بارون میاد . ایشالا که خیره . ...

حتما می دونید که شعر بالا از استاد شفیعی کدکنی هستش ، اگه خواستید این شعر رو با صدای محمدرضا و همایون شجریان بشنوید میتونید از اینجا دانلودش کنید . از اینجا هم ببینید .

عکس ها از : + و +

عاشقا سلام ، عاشقا درود
عاشقا درود ، عاشقا سلام
آدما آسمونو می خوان چی کار
کاش می شد سهم پرنده ها باشه
کاش می شد تو هیچ دلی غم نباشه
دل مردم خونه ی خدا باشه
خونه ی خدا همین جاس  تو دلا
اگه با همدیگه مهربون باشیم
کاش می شد پرنده شد پر زد و رفت
کاشکی ما از خاک آسمون باشیم
این شبا بارون تنهایی می آد
شادیا به دیدن غم نمیرن
چرا مثل اون قدیما آدما
به زیارت دل هم نمیرن
منم عاشقم ، منم از عاشقام
خاطر عاشقا رو خیلی می خوام
عاشقا سلام ، عاشقا درود
عاشقا درود ، عاشقا سلام

علیرضا قزوه

۱
امسالم و پیرارم و پارم رد شد
از شهر جوانی ام قطارم رد شد
مانند زنی سبزه  بهار عمرم
زنبیل به دست از کنارم رد شد

۲
من نام کسی نخوانده ام الا تو
با هیچ کسی نمانده ام الا تو
عید آمد و من خانه تکانی کردم
از دل همه را تکانده ام الا تو

از : واران

رعنا صنیعی

با یاد چشم های تو خوب است خواب من

از ابرها کناره بگیر آفتاب من

رو بر کدام قبله به چشم تو می رسم ؟

چیزی بگو پیامبر بی کتاب من

چشم تو را کجای جهان جستجو کنم ؟

پایان بده به تاب و تب بی حساب من

دور از شمایل تو چنانم که روز و شب

خندیده اند خلق به حال خراب من

از تشنگی هلاک شدم ، ساقیا بیا

چیزی نمانده از قدح پر شراب من

ناصر حامدی

مراعات پر و بالت نکردیم

نظر بر لطف هر سالت نکردیم

سلام تازه ات از چیست؟ ای برف !

مگر صدبار پامالت نکردیم

توان راه رفتن ندارد

چشم هایم

خوب نمی بیند

و بال هایم

شکسته است

می خواهی کمکم کنی

اما نه !

بدون تو هم

می توانم پرواز کنم .

دیل کارنگی - نویسنده فرانسوی

بغیر از آنکه بشد دین و دانش از دستم

بیا بگو که زعشقت چه طرف بر بستم

اگر چه خرمن عمرم غم تو داد بباد

به خاک پای عزیزت که عهد نشکستم

چو ذره گر چه حقیرم ببین به دولت عشق

که در هوای رخت چون به مهر پیوستم

بیار باده که عمریست تا من از سرا من

به کنج عافیت از بهر عیش ننشستم

اگر زمردم هشیاری ای نصیحت گو

سخن به خاک میفکن چرا که من مستم

چگونه سر زخجالت برآورم بر دوست

که خدمتی بسزا بر نیامد از دستم

بسوخت حافظ و آن یار دلنواز نگفت

که مرحمی بفرستم که خاطرش خستم

۩۞۩... دانه ای بی جنبش ... ۩۞۩

مسلّم است

اتّفاق،

ما را به هم می رساند و

دور می کند.

***

آویخته ایم سالها

چون دانه ای بی جنبش

از شاخه های تردید

***

مسلّم است

روزی

ما،شما،ایشان

با دستی سخت یا لطیف

کنده خواهیم شد

چه با دلخواه

چه در دهان بادی ژنده

***

با اینکه مسلّم است،

دلتنگ می شویم

و در شیارهای زمین

شعر می کاریم .

اقبال معتضدی

از خاطره ات گدازه ای می ماند
افسوس ِ همیشه تازه ای می ماند

چون صاعقه می روی و از هستی من
خاکستری از جنازه ای ... !

از جمله ی « ای کاش » دلم می گیرد

از « صبر » ! « کمی دگر » دلم می گیرد

شب ٬ بی تو ستاره ! سحرم بی معنی است

از این همه خفاش دلم می گیرد!

محمدابراهیم سمیع

۩۞۩ ... دلم گرفت ... ۩۞۩

خود را شبی در آينه ديدم دلم گرفت

از فكر اين كه قد نكشيدم دلم گرفت
از فكر اينكه بال و پری داشتم ولی

بالاتر از خودم نپريدم دلم گرفت
از اين كه با تمام پس انداز عمر خود

حتی ستاره ای نخريدم دلم گرفت
كم كم به سطح آينه ام برف می نشست

دستی بر آن سپيد كشيدم دلم گرفت
دنبال كودكی كه در آنسوی برف بود

رفتم ولی به او نرسيدم دلم گرفت
نقاشی ام تمام شد و زنگ خانه خورد

من هيچ خانه ای نكشيدم دلم گرفت
شاعر كنار جو گذر عمر ديد و من

خود را شبی در آينه ديدم دلم گرفت

سيد مهدی نقبايی

۩۞۩ ... ای بهار گمشده... ۩۞۩

باچتر آبی ات به خيابان که آمدی
حتماً بگو به ابر به باران که آمدی
نم نم بيا به سمت قراری که درمن است
از امتداد خيس درختان که آمدی!
امروز روز خوب من و روز خوب توست
با خنده رویی ات بنمايان که آمدی
فواره های يخ زده يکباره واشدند
تا خورد بر مشام زمستان که آمدی
شب مانده بود و هيبتی از ناگهان تو
مانند ماه تا لب ايوان که آمدی
زيبايی رها شده در شعر های من!
شعرم رسيده بود به پايان که آمدی
پيش از شما خلاصه بگويم ـ ادامه ام
نه احتمال داشت نه امکان که آمدی
گنجشگ ها ورود تو را جار می زنند
آه ای بهار گمشده ...ای آنکه آمدی!

فرهاد صفریان +

درمیان من وتو فاصله هاست

گاه می اندیشم

می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری

تو توانایی بخشش را داری

دست های تو توانایی آن را دارد

که مرا 

 زندگانی بخشد

چشمهای تو به من می بخشد

شورعشق ومستی

و تو چون مصرع شعری زیبا ،

سطر برجسته ای از زندگی من هستی.........

  چشمهایت

چقدر خوب و روشن است نمای چشم های تو

نمیرسد ستاره ای به پای چشم های تو

به ماه خیره می شوم فقط و گریه می کنم

دلم که تنگ میشود برای چشم های تو

و هی مرور میکنم نگاه اول تو را

اگر نمی رسد به من صدای چشم های تو

تو تاکه پلک می زنی به سجده میرود دلم

به پیشگاه اعظم خدای چشم های تو

شبی خراب می شود حصارهای فاصله

و آب می شود دلم به پای چشم های تو

آرش سپهری بروجنی

ستاره شب ها

به احترام نگاهت جوانه خواهم زد

نگاه سبزتری بر زمانه خواهم کرد

به شهر حادثه می آیم و برای ورود

دوباره عشق تو را من بهانه خواهم کرد

تو را چه عاطفه می آورم به کوجه شعر

وبا تمام وجودم ترانه خواهم کرد

زپشت پنجره های سحر در اوج سپهر

تو را- ستاره شب ها - نشانه خواهم کرد

امراله حاجب «سپهر»

سایه رو شن

 خلاصه می آید

مراکه سرگرم چیدن سیه ها یم

و تو که آفتاب

بر پیراهنت می رقصانی

باخود می برد

این سایه روشن ها

چیزی نیستند

جز ادامه رفتن ها

                             سید علی میر باذل (منصور)

...

من در آئینه رخ خود دیدم

و به تو حق دادم

آه می بینم ، می بینم

تو به اندازه تنهایی من خوشبختی

من به اندازه زیبایی تو غمگینم

...

کویر

شکوه و
            تقوا و
                      شگفتی و
                                   زیبایی شور انگیز طلوع خورشید را باید از دور دید، اگر نزدیکش روم از دستش داده ایم ! لطافت زیبای گل در زیر انگشت های تشریح می پژمرد ! آه که عقل این ها را نمی فهمد.
                                                        دکتر علی شریعتی

التیام بخش
سکوت ، اشک
و تنهایی و غربت و تیرگی
همه و همه، حنجره ام را خصمانه می فشارد
آه تلخی در بغضم
ودر عجیبی در اعماق وجودم !
وجود سراسر از احساسم
غیر از این درد سنگین ،
وجود گرم و روشنی در اعماق قلبم
احساس می کنم ؛
وجودی که نور است و روشنایی دل ها
آه ! تنها اوست گرمی وجود
و به واسطه اوست که به زندگی امیدوارم
و اوست که همه دردهایم را التیام می بخشد

                                                         فرحناز فرجیان

                                                     مریم چناری

من دلم می خواهد خانهای داشته باشم پر دوست

کنج هر دیوارش دوست هایم بنشینند آرام

گل بگو، گل بشنو   

هر کسی می خواهد داخل خانه پر مهر صفامان گردد

یک سبد بوی گل سرخ به ما هدیه کند

شرط وارد گشتن ، شست وشوی دل هاست

بر درش برگ گلی می کوبم

روی آن با قلم سبز بهار

می نویسم : ای یار ! خانه دوستی ، این جاست

تا که سهراب نپرسد دیگر

خانه دوست کجاست ؟

نیلوفر عاکفیان

هر چند از این دوری و چشمان قشنگت گله داریم

تا لحظه خوبی که بیایی، من دل حوصله داریم

گفتی من وتو ، قسمت یک پنجره باشیم قبول است

هر چند به اندازه پرواز و قفس ، فاصله داریم

یادت که نرفته ست عزیزم ، که اگر دردسری هست

از خنده آن روز ، از آن کوچه ، از آن یک بله داریم

دیگر همه را گردن این قسمت و تقدیر نینداز

تقدیر کدام است ؟ ببین ما خودمان مساله داریم

عیب از خودمان نیست که تا پای قراری به میان است

هی صحبت کمبود زمان می شود و مشغله داریم

انگار محال است که ما قسمت یک پنجره باشیم

حالا که به اندازه چرواز و قفس فاصله داریم

طاهره رستمی

حس می کنم دوباره دلم مبتلای توست

حس غریبهای که هوایش هوای توست

حسی شبیه عشق ، شبیه پرنده ، ابر

حس سماع در ملکوت هوای توست

پشت عبور ثانیه ها محو می شود

احساس یک غریبه که نا آشنای توست

امروز هر چه دغدغه شور و شاعریست

بگذار عاشقانه بگویم – برای توست

دارد دلم قدم به قدم چیش می رود

بین تمام حادثه ها رد پای توست

الهام فرامزی نیا

مادرم می گفت :

عاشقی

یک شب است و

پشیمانی

هزار شب

حالا

هزار شب پشیمانم

که چرا

یک شب عاشق نبودم

رامین یوسفی

پر شد فضای سینه شب از نسیم صبح

پیچید در مشام طبیعت شمیم صبح

شب زد به بام خانه خود بیرق سپید

پیغام صلح داد و نهان شد ز بیم صبح

آواز شب شکافت خروس سپیده دم

خوش می دهد بشارت فتح عظیم صبح

خورشید با شکوه و جلال و جمال خویش

آهسته پای می نهد اندر حریم صبح

با سامری بگو نزند دم ز ساحری

اکنون که دم زد ز ید بیضا کلیم صبح

درسی به ما زحکمت اشراق می دهد

هر بامداد از دل روشن حکیم صبح

«عادل» به راستی سخنت شرح تازه ای است

از پاکی و صداقت و ذوق سلیم صبح

غلامعلی حداد عادل