اگر چه بعد از فوت قیصر تصمیم داشتم تا قبل از چهلمش چیزی آپ نکنم ولی همونطور که تو یادداشتهای قبلیم گفتم واقعا نمیشه از بعضی از نامها براحتی گذشت ؛ اونم وقتی که پای بزرگی مثل نیما در میون باشه ، از پیر مردی که بقول جلال نور چشم همه ماست . کسی که نوآوریش باعث نوشدن ادبیات ما شد . ادبیاتی که میرفت به فراموشی سپرده شود ناگهان با کوشش جمعی و در نهایت با نو سرودن نیما منقلب و دگرگون شد . گرچه شاید در ابتدا این اقدام نیما وصله ای ناجور برپیراهن زیبای شعر فارسی ( البته از دید عده ای ) بود ، اما حداقل ما امروز به خوبی اهمیت نوسرایی نیمـــــا را درک کرده ایم .
او با نو سرایی خویش چهارچوبهای شعر کلاسیک فارسی را نادیده گرفت ؛ وزن عروضی را شکست و کوتاهی و بلندی مصراع را در اختیار شاعر گذاشت . تاثیرات وی بر شعر فارسی تا جایی است که او شاعران را از قید تخلص رها نمود؛ تا بقول استاد شفیعی کدکنی شعرای امروز بر سر تخلص کفگیر و خربزه با هم دعوا نکنند
شاید امروز برخی از شعرهای نیما دیر فهمیده شود اما در نهایت معنای بسیار عمیقی از آن درک می شود که البته به قول محمود فلکی شعر نیما ، همچون لیموشیرینی است که باید پوست تلخش را شکافت ، و حتی پوستواره های هر پاره یا قاچ آن را نیز کنار زد تا به شیرینی اش دست یابی .
تکانه های اندیشگی نخستین نیمــــا که با مشروطیت آغار شده بود ، با جنبش های سه گانه گیلان (به رهبری میرزاکوچک خان ) ، خراسان (کلنل محمد تقی پسیان )و تبریز (به رهبری خیابانی ) و ابته تغییرا ت کشورهای همسایه و چندین سفر به غرب و تحصیل در مدرسه فرانسوی ها و آشنایی با فرهنگ فرانسه وارد عرصه تازه ای شد.و صد البته مسبب نوسرایی اش.
پس از نیما البته کسانی آمدند تا طلایه ی شعر نیمایی بر زمین نماند ، که بزرگترین آنها را میتوان اخــــوان دانست که تا حدود بسیار زیادی شبیه به نیما و در سبک مختص خود او ( نیمایی ) شعر می گفت . سهراب هم این سبک را تجربه نمود و با کامل نمودن آن ، اندکی به شعر نیما وزن داد . تا شعر نیمایی در گنجه کتاب مردم عادی هم جایی داشته باشد. هوشنگ ابتهاج ، شاملو ، فروغ ، مشیری .... همگی این مهم را تجربه نمودند .
شعر نو پس از انقلاب بدون حامی نبود ؛ از همان سالهای ابتدایی دهه 60 جوانانی چون سلمان هراتی ، سید حسن حسینی ، قیصر امین پور.... سعی در زنده نگهداشتن روح شعر نیمایی داشتند ؛ که انصافا با تمام مشکلات در این راه موفق بودند . شاملو و مشیری که در سالهای پس از انقلاب در ایران بودند نیز به کار خود در همان عرصه ادامه دادند تا شعر زنده بماند . اما از بزرگترین نو سرایان معاصر استاد امیـــر هوشنگ ابتهاج است که به لطف پرودگار هنوز در قید حیات است . اشعار او بسیار پر معنی و عمیق است . او را می توان اولین شاعری دانست که شعرش با سبک متفاوتش توسط استاد شجریان خوانده شد.
از دیگر ویژگی های شعر نو ، سرودن آن بصورت ترانه است که مورد استقبال موسیقی کلاسیک و امروزی قرار گرفت.البته امروزه شعر نو دارای تقسیم بندی هایی از قبیل موج نو ، سپید و ... شده که شاعر با توجه به سلیقه اش در سبک مورد علاقه اش می سراید.
از دیگر شعرای معاصر این عرصه می توان ساعد باقری ، علیرضا قزوه ، سهیل محمودی ، حسین منزوی ، فاضل نظری ، علی موسوی گرمارودی ، عبالجبار کاکایی و .... را نام برد.
به امید سربلندی شعر و ادبیات ایرانی .
اجاق سرد
مانده از شبهای دورادور
بر مسیر خامش جنگل
سنگچینی از اجاقی خرد ،
اندرو خاکستر سردی .
همچنان کاندر غبار اندوده ی اندیشه من ملال انگیز
طرح تصویری در آن هر چیز
داستانی حاصلش دردی .
روز شیرینم که با من آتـشی داشت ؛
نقش ناهمرنگ گردیده ؛
با دم پاییز عمر من کنایت از بهار روی زردی .
همچنانکه مانده از شب های دورادور
بر مسیر خامش جنگل
سنگچینی از اجاقی خرد
اندرو خاکستر سردی.