وصل است ریسمان زمان و زمین به تو
رگ های تنگ یک دلِ اندوهگین به تو
خورشید روزِ واقعه لبخند می زند
بر روی پرتگاهِ شبِ واپسین به تو
تو خود تمام طولِ جهانی درست نیست
تشبیه ناتمامیِ دیوار چین به تو
شب نامساعد است و سحر خیره می شود
از پشتِ تپه های سیاهِ کمین به تو
تقسیم دردهای جهان عادلانه نیست
افتاده است شک به من اما یقین به تو
شرک از درختِ ایمان تزریق می کند
وابسته است شاخه ای از کفر و دین به تو
آه ای امامِ شعر تو بیت المقدسی
برگشته است قبله ی ما مومنین به تو
لب واکن و برای زمین آیه ای بخوان
از آنچه گفت حضرت روح الامین به تو